Buurman Toony (twee o’s) spreekt me aan de avond voor blauwezakdag. Wijdarms staat hij naast me met twee volle zakken in zijn linkerhand en twee in zijn rechter, alsof hij oefent voor een World’s Strongest man competitie. Hij draagt een grijsgedraaide Hüsker Dü T-shirt, een trainingsbroek van Le Coq Sportif en Birkenstocks.
‘Interesse?’ vraagt hij. Hij knikt in de richting van een Toyota Corolla die verderop in de kant geparkeerd staat. Achter de voorruit zit een TE KOOP-bord met een telefoonnummer, een vaste lijn aan de prefix te zien.
‘Die roestbak? … Krijgen ze nooit verkocht,’ geef ik als antwoord, al ken ik zo goed als niets van auto’s.
‘There’s a market for everything’, zegt hij met kennis van zaken. Buurman Toony (twee o’s) werkt als marketeer voor een evenementenbureau en frisdrankengigant.
‘Alles?’ vraag ik. Een vraag waar ik onmiddellijk spijt van krijg.
‘Alles,’ antwoordt hij zelfverzekerd, waarna hij zijn blauwe zakken naast mijn brievenbus dumpt. ‘Neem nu Taylor Swift. Een popdeuntjesfabriek in de markt gezet door marketeers die de wereld willen doen geloven dat we niet zonder haar kunnen. What’s the secret?’ — Toony (twee o’s) laat een pauze vallen voor dramatisch effect. — ‘Bij elke doelgroep speel je in op een primaire behoefte. The Girl next door, wie valt daar nu niet op?’
(Als vader van twee dochters besluit ik Toony (twee o’s) vanaf nu in het oog te houden.)
‘Trust me, geef er de juiste draai aan en je kan alles vermarkten.’
Enkele dagen later stop ik tijdens een wandeling met onze Portugese windhond Penny bij de afrastering van een weide. Er ligt een plank op de grond met daarop “GRATIS MEST” en een telefoonnummer, een mobiel nummer deze keer. Toony (twee o’s) heeft misschien toch gelijk, als je het goed verpakt krijg je werkelijk alles verkocht.
