Oefeningen

in Rusteloosheid

Breakfast blues

Frank Vos stapt het eethuis binnen, de kokosmat voelt stroef onder zijn zompige sneakers. Hij sluit de deur en rilt de kilte van zich af. Doorheen de uitsparingen van de belettering op de deur staart hij naar de natte sneeuw die in de straat valt – beeld zonder klank. Hij keert zijn rug naar de buitenwereld. De tafels aan het raam wachten op hun eerste gasten. Aan de toog zijn op een na alle barkrukken vrij. Het is nog vroeg. 

De geur van koffie en knisperend spek: voor eenzame zielen is het altijd een beetje thuiskomen. Behoedzaam stapt hij via de witte tegels van de dambordvloer naar een bak sanseveria in de verste hoek. Zeemzoet begeleiden Gladys Knight & the Pips zijn compulsieve pas en wankel gemoed. Hij neemt plaats op een lederen bank, schuift door tot aan het raam en nestelt zich tegen de hoge rug. De stoffering blaast onder zijn gewicht. 

Het park aan de overkant ligt er verlaten bij. De duiven wachten ongeduldig op kruimels van bejaarde burgers, en bejaarde burgers wachten op hun beurt op een straaltje zon. Hij knoopt zijn wollen sjaal los en legt die naast zich op de bank, zijn baseballpet bovenop. Met zijn vingers harkt hij door zijn platgedrukte haren en met zijn vingertoppen masseert hij het stukje huid tussen zijn wenkbrauwen; spanning ontsnapt met een zucht. 

‘Koffie?’ vraagt Rita van wie de gestreepte jurk het gevecht met de kilo’s elke dag opnieuw lijkt te verliezen. Ze schuift een gelamineerde menukaart onder zijn neus. ‘Als special vandaag: pannenkoeken met spek, maple syrup en blueberries.’ Frank weet dat ze dat moet zeggen van haar baas al begrijpt hij net zoals Rita niet waarom; pannenkoeken met maple syrup zijn er elke dag, net zoals koffie, wafels, hamburgers en bananenmilkshake. Frank knikt, waarop Rita de asbak en het duo ketchup/mosterd opzij schuift en een kop vult met dampende pikzwarte koffie.

‘Dank u,’ mompelt Frank.

‘Als je gekozen hebt, geef je maar een teken.’

Frank knikt opnieuw, zonder op te kijken.

Rita maakt aanstalten zich om te draaien maar bedenkt zich. ‘Frank, alles OK vandaag?’

‘Sommige dagen zijn moeilijker dan andere,’ zegt hij.

Rita knikt. ‘Daar zeg je zowat.’ Ze kijkt hem meewarig aan en onderdrukt de aandrang een hand op zijn schouder te leggen. ‘Geef maar een teken,’ zegt ze opnieuw en ze verdwijnt achter de sanseveria. ‘Miles, nog wat koffie?’ hoort hij haar aan de dikke man op de barkruk vragen.

‘I’m all shook up,’ zingt Elvis niet voor het laatst die dag. 

diner met toog en barkrukken waaraan een man zit

Had hij het moeten zien aankomen? Waarschijnlijk wel. Maar zoals gewoonlijk was hij kansloos geweest. De Frank in zijn gedachten bleek onzichtbaar voor de buitenwereld. Bij elke afwijzing werd het beeld van wat hij verlangde te zijn wat doorschijnender. 

Uit de binnenzak van zijn jas haalt hij een in vieren geplooid beduimeld papier. Een brief kan hij het bezwaarlijk noemen, maar voor iemand die het meestal met een dichtslaande deur of een leeggemaakte lade moest stellen was dit vooruitgang. – Een tastbaar bewijs van zijn vermogen tot gezelschap, hoe vluchtig ook, als tonic voor de eenzaamheid die er zat aan te komen. – Omzichtig vouwt hij het open, alsof het eeuwenoud perkament betreft dat elk ogenblik kan uiteenvallen. Hij prevelt: Beste Frank … je bent geen klootzak zoals al die anderen maar wat je dan wel bent weet ik na al die maanden nog steeds niet. We hebben geprobeerd, het is niet gelukt … Het spijt me … Izzy. 

Zij had geprobeerd, hij was er vol voor gegaan, tenminste zo had hij het ervaren, verkeerdelijk bleek nu, want nog maar eens was gebleken dat zijn vermogen een vrouw en haar gevoelens juist in te schatten niet zijn meest betrouwbare kwaliteit was. Die ‘Beste Frank’ waarmee ze haar boodschap naar binnen schoof raakte hem misschien nog het meest. Acht maanden samen en hij moet het stellen met een cliché. 

Hij tikt het koffielepeltje enkele keren tegen de rand en kijkt naar de draaikolk in zijn kop die zich als één gedachte eindeloos lijkt te vernauwen. Sommige dagen zijn moeilijker dan andere.

‘En? Heb je beslist?’ 

Uithangbord van café Fanelli in New York

Zin in meer?