Oefeningen

in Rusteloosheid

De Tijdloze

Tanden gepoetst, thermostaat op 19,5°, koffie loopt door, hifi staat aanS.t.u.d.i.o. B.r.u.s.s.e.l glijdt in carrousel over het schermpje van de radio. John Bonham beukt de ochtend open met een bassdrum die zelfs de hardnekkigste comapatiënt een piek op zijn monitor bezorgt. I’m gonna give you my love, zingt Robert Plant met zijn krachtige falsetto. Wat wil een mens nog meer rond kerst. Tijdloze shit! De hits struikelen aan een rotvaart over mekaar. Elk jaar brengt De Tijdloze levenslust, overmaat en emmers nostalgie. Beter wordt het niet.

En toch, wanneer het jaar op zijn laatste benen loopt, worden we aangespoord diep in ons binnenste te kijken, nederig te zijn en stil te staan bij … tja, bij wat eigenlijk? — Wel, niets brengt ons dichter tot de essentie dan een rouwbrief in de bus. Een begrafenis tussen kalkoen en vuurwerk dat wringt. Niet dat een andere sterfdatum voorkeur geniet, maar we koesteren toch graag de illusie dat deze periode voorbehouden is aan hoop, liefde en zorgeloos genieten.

In de abdijkerk is het verdriet tomeloos. Alleen eeuwenoude rituelen en geplogenheden kunnen het kneden tot iets dat beheersbaar wordt. – Tijdens de zegening van brood en wijn slaat een stokoude John Bonham met een houten hamertje op een klok en brengt een loepzuivere toon voort. Even later zet het koor een cantate van Bach in en wordt het wierookvat bovengehaald. – Veel tijdlozer gaat het niet worden. – Ite missa est. Of in de woorden van Led Zeppelin:

These are the seasons of emotion
And like the winds they rise and fall
[…]
Ah, upon us all, upon us all a little rain must fal

vrouwenbenen in korte rok lopen langs kerkstoelen

Zin in meer?