De wind ligt strak gespannen over het heuvellandschap. Er is mistral op komst. De volgende dagen zal een monotoon lied de soundtrack zijn voor een kristalhelder vertezicht. De oude kurkeiken die gebogen staan op de nabije heuveltop, vertellen ons dat we niet bang hoeven te zijn voor dit natuurfenomeen, aanpassen is immers geen teken van overgave, het is een kwestie van samenleven met de natuur.
Tijd voor een wandeling, lekker uitwaaien. Net zoals stof uit de lucht wordt geblazen, laten donkere gedachten makkelijker los wandelend in de wind. Billy de hond staat met zijn neus hoog in de lucht en vangt verhalen op van honderden meters verderop. Misschien zal hij ze vanavond met ons delen via de grappige geluidjes die honden maken in hun dromen.
Na een halfuur stappen en snuffelen doorheen de ruwe schoonheid van de Provence stoten we op een jong koppel dat gebukt gaat onder zware rugzakken en uitputting. Billy blaft, maar gromt niet. Ik lees hoop in haar ogen, wanhoop in de zijne. Hij zakt neer op een omgevallen boom, terwijl zij haar schouders recht.
Noch de naam van de herberg, noch het gehucht zeggen me iets. Nadat ik Billy de hond nog een laatste keer laat drinken, geef ik ze mijn fles water en stuur hen in de waairichting van de aanlandige wind. Als je toch je noodlot tegemoet loopt dan maar beter met wat rugwind.
Billy en ik keren op onze stappen terug voor een welverdiend botje en een glas rosé. In de verte zie ik ze lopen, gebogen als twee oude kurkeiken.
