Oefeningen

in Rusteloosheid

Omen

Bij de overgang naar het magische Y2K vielen vliegtuigen niet uit de lucht, sprongen boekhouders niet uit kantoorgebouwen en verschenen er geen paddenstoelwolken aan de horizon. Meer hadden we niet nodig om optimistisch naar de toekomst te kijken en dus vlogen mijn vriendin en ik naar het Griekse eiland Kos. We waren kinderloos en zorgeloos, en zoals het jonge koppels betaamt, gezegend met een klein budget; wat ons toeliet in een eenvoudig hotel een kamer met zeezicht te nemen en van zon, liefde en Retsina te leven. We zaten aan de goede kant van het eiland. Dat wil zeggen niet de kant waar Britten massaal aanspoelden om op grote tv-schermen naar hun eigen voetbalcompetitie te kijken terwijl ze zich laveloos hesen. — Met een scooter was je het eiland op een dag rond. Op twee dagen was je eiland rond in beide richtingen. ’s Avonds bezochten we steeds hetzelfde restaurantje aan de haven, waar een sympathiek Cypriotisch koppel elke dag grilde wat de zee aan land bracht.

Op een avond tijdens het lezen van een onheilspellend boek klonk een luide klap tegen het halfopen balkonraam. Op het balkon lag een kleine uil met gespreide vleugels voor dood met lege ogen naar de sterrenhemel te staren. Ik moest denken aan de verhalen van meneer Janssens, mijn oud-leraar Latijn en Griekse Beschaving, meer bepaald aan Pallas Athena de godin van de wijsheid, kennis en scherpzinnigheid, en haar kleine uil die haar vertegenwoordigt en vergezelt.

We keerden uitgerust terug van onze vakantie op Kos. — In de decennia die volgden, dronken we geen Retsina meer en won extreemrechts steeds vaker verkiezingen in binnen en buitenland. 

ondergaande zon

Zin in meer?