Oefeningen

in Rusteloosheid

Poetins donkere hart

Hoelang sta je daar al?

Je hand aan de vlag van een verdwenen rijk. Knielend.
Zichtbaar bezwaard. Onder het gewicht van zoveel namen.
Jij Atlas zonder gewelf, drager van zoveel geweld.  

Herinner jij je nog waarom je naamloos bleef 
ondanks de euforie die rond je geboorte hing
nu regen niet langer mals rond je sokkel valt?

Had jij niet als taak de laatste te zijn? De ultieme bloedgetuige.
De eenzame bewaker van een collectieve zinsverbijstering.
Al dat ontroostbaar verdriet. Gegoten brons voor vergoten bloed.

Was jij niet het geheugen voor alle zonen en dochters?
Waar is jouw stem nu? Niemand wint wanneer jij zwijgt en stil
de rug keert naar het geslagen volk dat slechts vrede vraagt
in ruil voor de herdenking van jouw heldenmoed.

Aan jouw voeten ligt zij hier  –  met gebroken ogen, onder broederlijk vuur.
Als een aangereden hond in de goot van jouw straat, jouw stad, jouw land — 
jouw nagedachtenis. Ze laat haar kinderen zelf geen rouwende moeder na. 
Enkel angst, en een land dat zich niet laat knechten door de Tsaar   

met het donkere hart. De Gruwel! De Gruwel!

voor Tetiana, Alisa, Mykita en Anatoly … en de anderen

Irpin, Ukraine March 6 - 2022

Original photo by Lynsey Addario

poetins donkere hart

Zin in meer?

bevers en indianen
zkv

Bevers en indianen

Hoe vaak hoor je vandaag nog een spreekwoord? Ze zijn in onmin geraakt en dat is jammer. Sommige spreekwoorden hebben zelfs nooit de kans gekregen er één te worden.

...
toewip
zkv

Het Avondland

Ik krabbel recht. Ondanks het schuimrubberen matje voelen mijn knieën pijnlijk aan. Onkruid wieden op de oprit, sommige mensen vinden het rustgevend, ik behoor tot de andere soort.

...