poëzie

In het veld krassen drie kraaien
ze ijsdansen over een gerijmd grasveld,
draaien pirouettes van steenkool

In de kathedraal is er ruimte
voor de galm in mijn hoofd

een man zoekt naar wat rest
van zichzelf,
in een landschap
van gruistinten en rouw

‘moeke’ Hilda 8/7/1937 | 26/2/2025

Joris 29/12/1967 | 12/11/2024

de stilte van kale bomen

De naaktgeboren man
waakt over het strand.

Ik wandel —

Onder een donker deken vol gaten
aan de rand van een zee
wacht ik in mul zand
rillend,
op een schuit,
vol vreemden,
berooid van al wat broos en dierbaar –
al wat mijn.

Je kan alles, werkelijk alles betreuren
alsof de wereld iets verschuldigd is
aan ons, de happy few
wij, die daglicht zagen.